Doorheen de campagne komen veel getuigenissen aan bod. We geven er hier enkele weer.


Hilde Vanhaecke, vrijwilligster bij Erigent, getuigt: “De schaamte voorbij.”

“Ik ben sinds 2016 meewerkend lid van EriGent, een zelforganisatie die nieuwkomers uit Eritrea helpt bij hun aankomst en integratie in België. Ik zoek sindsdien onafgebroken en met steeds meer moeite woningen in Gent en ver daarbuiten. Ik dweil als een bedelaar de straten en websites af voor, en met, erkende vluchtelingen die een eerste woonst zoeken, gezinnen die pas herenigd zijn in ons land en mensen die om allerlei redenen in woonnood zitten. Samen met wijlen Rudi Van Landeghem startten we 6 jaar geleden en schreven we het vademecum ‘woonzoeken’ voor het CAW. 6 jaar lang zochten we vruchteloos professionele ondersteuning voor woning zoeken en woonbegeleiding. Helaas, iedereen bijt er zijn tanden op stuk want het aanbod betaalbare woningen is er niet en daalt nog steeds.

Vrijwilligersinitiatieven haken af, want… ‘we zijn toch maar mekaars concurrent’. Maar wat dan? Laat ze het maar alleen uitzoeken? Wat een fundamenteel mensenrecht is en de basis vormt voor een menswaardig bestaan, wordt hier dagelijks met de voeten getreden. Erger nog: vrijwilligers en vrijwilligersorganisaties worden zelf in toenemende mate door professionelen aangesproken om hulp te bieden omdat ze het zelf niet meer aankunnen. We zijn een onmisbaar deel van het sociale landschap geworden.

Men vraagt me nu naar getuigen, naar getuigenissen van mensen die dakloos zijn of waren of op de rand van de dakloosheid zitten. Voorbeelden genoeg, want nagenoeg iedereen die huurt in het lage maar daarom niet betaalbare huursegment, zit voortdurend met de angst om morgen op straat te staan. Om straks op straat te staan omdat hij de stijgende huurprijs niet meer kan betalen, omdat hij een huursubsidie of huurpremie aanvraagt en de wooninspectie de woonst afkeurt, of omdat er na jaren wachten eindelijk gezinshereniging op komst is en men niet het geld had om op tijd een grotere woning te vinden.

“Wat doet het met een mens om na je werk niet naar huis te kunnen gaan?”

Maar ik wil getuigen in hun naam, want getuigen in een taal die niet jouw moedertaal is, over een toestand waarvoor je je onterecht schaamt en die je liever zo snel mogelijk vergeet, is iets wat ik niemand kan aandoen. Hoe kan men getuigen over hoe het voelt om op straat te moeten afspreken voor een gesprek, omdat je alweer de nacht op straat moest doorbrengen? Wat doet het met een mens om na jouw werk in de haven niet naar huis te kunnen gaan. Je eet je broodje op straat op en hoopt dat je toch weer bij één of andere vriend op de zetel mag slapen want morgenvroeg moet je er weer staan. En zelfs met het loon in de hand vind je al maanden geen woonst.

Hoe kan men getuigen hoe het voelt om 7 maanden lang alles op alles te zetten om een woonst te vinden, om je 30 keer vruchteloos kandidaat te stellen en de deadline te zien naderen waarop jouw gezin met 4 kinderen het huurhuis moet verlaten omdat de zoon van de huisbaas erin wil? Uiteindelijk vind je een pand, tegen 2/3 van je inkomen. Vergeet de 1/3-regel maar, die dient alleen maar om te discrimineren. Ik wil spreken over de alleenstaande mama met 3 kinderen die in een oud, maar toch nog degelijk pand woont. Er wordt haar aanvankelijk zelfs huursubsidie toegekend. Maar na 4 jaar op de wachtlijst voor een sociale woning heeft zij recht op huurpremie, waardoor zij – toeval of niet? – de woninginspectie over de vloer krijgt en het huis ongeschikt verklaard wordt. De eigenaar-bouwpromotor (sic!) wenst geen kosten meer te doen, dus moet iedereen het pand verlaten. ‘Deze ongeschikt/ onbewoonbaarverklaring geeft u geen recht op voorrang op een sociale woning’, staat er op de brief van stad Gent. Blijft achter: nog een pand op de leegstandslijst. Ooit komt er allicht een modern nieuw project in de plaats, zoals overal in Gent, met panden die niet meer betaalbaar zijn voor haar. Tot zover het woonbeleid…

“Vergeet de 1/3-regel maar, die dient alleen om te discrimineren.”

En helaas, voor gezinnen met kinderen zijn er geen betaalbare woningen in Gent meer beschikbaar. Waarom zou je een huis met 3 slaapkamers verhuren aan een gezin met laag inkomen, als je 500 euro per kamer kan vragen aan cohousers. De huurwet laat niet toe dat men ‘huisdieren verboden’ afficheert, maar meer en meer lees of hoor ik: ‘dit appartement met 2 slaapkamers is niet geschikt voor kinderen’, ‘helaas, enkel voor startende koppels’, of… ‘de mensen in dit appartementsblok willen geen gezin met kinderen als buren wegens de overlast’…. Wanneer verbiedt de wet de vermelding: ‘kinderen niet toegelaten’?

Moet ik getuigen over jonge niet-begeleide vluchtelingen die op hun 18 jaar alleen op zoek moeten naar een kamer of studiootje op een oververzadigde huurmarkt waar meer bemiddelde ouders nu heel graag zelf de woontax of huurtax tweede woning betalen om nog aan een studio voor hun studerende kind te geraken? 600 tot 650 euro voor 18 m², EGW niet inbegrepen. Die EGW en een beetje voeding betaal je dan wel van de resterende 300 euro leefgeld. Ik kan getuigen hoe ik al deze jonge mensen door een inzinking zie gaan als ze uiteindelijk wel een schamel dak boven hun hoofd hebben. Maar ik kan evenzeer getuigen over de enorme veerkracht waarmee ze toch binnen de kortste keren een nieuw leven opbouwen eens de woonproblematiek opgelost is.

Een doorwinterde en vrij goed menende immomakelaar/verhuurder bekent: ‘Ik wil wel aan leefloners verhuren, maar mijn ervaring leert dat ik op die manier armoede in huis haal met alle daarmee gepaard gaande problemen, waar deze mensen ook niets kunnen aan doen. Je kan op die manier deze mensen niet helpen.’ Verbaast het u als ik dan verbijsterd ben als ik recent lees: ‘Nooddorp voor Oekraïense vluchtelingen in Gent, niet meer nodig!’ Niet voor Oekraïense vluchtelingen misschien. Maar wat met de 1800 daklozen in Gent, waaronder 400 kinderen? Waarom kan dit niet dienen voor gezinsherenigers in afwachting vaneen grotere woonst? Een nooddorp, als noodzakelijk kwaad voor het falend woonbeleid, hadden we 6 jaar geleden al nodig. Helaas een gemiste kans, Gent!

“Nooddorp niet meer nodig? Wat met de 1800 daklozen in Gent?”

‘Ik wil hier helemaal niet moeten getuigen – ik wil al deze mensen niet vertegenwoordigen.’ Dat zijn de woorden van advocaat vluchtelingenrecht Benoit Dhondt, in zijn recente fantastische artikel in MO.
Sorry, ik parafraseer Benoit Dhondt. ‘Ik ben vrijwilliger en help al 6 jaar mensen met zoeken naar woonst en doe aan woonbegeleiding. Maar als u denkt dat ik iets nuttig over hen kan vertellen, moet ik u teleurstellen. Ik ben deel van het probleem. Mijn witte kleur en Nederlands zonder vreemd accent leveren voordeel op, dat klopt. Ik kan mensen effectief helpen door voor hen te spreken. Maar het voelt heel erg wrang. Als vrijwilliger ben ik medeplichtig aan de reductie, aan de kleinering van mensen. Ik ben een
helper binnen een systeem dat fundamenteel onrechtvaardig is. Ik help mensen met individueel succes – en het is absoluut noodzakelijk – maar verder laat ik het systeem ongemoeid. Als vrijwilliger neem ik andermans plaats in, dus ben ik deel van het probleem.’

‘Maar de dag zal komen dat mensen wèl zelf zullen spreken. Dat ze wèl zullen getuigen over hoe het was om op straat te slapen, of met vrouw en kinderen in een kamer zonder keuken te moeten leven. Hoe het is om met tientallen en tientallen kandidaten aan te schuiven om een uiterst zeldzaam betaalbaar pand in Gent te bezoeken en een uur later al van het immokantoor te vernemen dat de huisbaas je er, zogezegd, ook deze keer niet uitgepikt heeft. De dag dat deze mensen zelf kunnen spreken, wordt een dag dat hun gegons niet meer te overstemmen valt’, zegt Benoit Dhondt.

Ik werk ook met hun kinderen en ik kan u verzekeren: Hun kinderen zullen niet vergeten, hun kinderen zullen niet meer zwijgen.


Huisjesmelker drijft het op de spits bij Johan

De grote zorg van Johan is nu om zo snel mogelijk een nieuwe woning te vinden. Hij vindt het schandalig dat waar hij nu woont in de Van Hoorebekestraat in Mariakerke er 113 noodwoningen zijn waarvan er liefst 93 leegstaan!

Hij kan er absoluut niet bij dat deze leegstaan terwijl er zoveel mensen op zoek zijn naar een betaalbaar dak boven hun hoofd.


Twee is perfect, drie is teveel

Bericht op 21/05/2022, Gent: Een Afghaans gezin wordt in juni uit huis gezet omdat ze binnenkort met ’te veel’ zijn. Ze verwachten binnenkort een baby’tje…


Een tweeverdienersgezin brengt meer op

Getuigenis op 21/05/2022, binnengekomen via de website: Ik moet voor november mijn huis verlaten door scheiding. En mijn huisbaas wil niet verder verhuren aan een alleenstaande mama, dus ik vind niks want niemand wil aan alleenstaande verhuren. Je moet 3maal je u huishuur hebben en dat heb ik niet. Ik heb 2 zonen: dus moet ik 3 kamers hebben. Zelf sociale woningen helpen u niet. Er staat heel veel leeg. Maar u helpen? Nee 15 jaar wachten … schandalig gewoon. Jullie weten niet wat het betekent dat je binnenkort op straat staat met je eigen kinderen.


Rohan uit Afghanistan neemt het woord


Enkele medewerkers en een bewoonster van het meisjeshuis getuigen over wat een andere soort opvang kan doen met een mens…